پیام آذری

آخرين مطالب

فاجعه‌ای که کلان‌شهرها را تهدید می‌کند

کابوس کثیف زباله‌های بیمارستانی؛ سرنگ‌هایی برای نجات و علیه حیات! مقالات

کابوس کثیف زباله‌های بیمارستانی؛ سرنگ‌هایی برای نجات و علیه حیات!

  بزرگنمايي:

پیام آذری - زباله‌های بیمارستانی همان کابوس کثیفی است که ساکنان شهرهای بزرگ هر شب و هرروز می‌بینند. کابوسی که دیر یا زود ممکن است انسان‌ها و محیط‌زیست را به خواب ابدی فرابخواند.

 بیمارستان‌هایی که قرار است ناجی جان مردم باشند، سالانه جان 6 میلیون نفر را در جهان می‌گیرند. این گزارش سازمان جهانی بهداشت در مورد زباله‌های بیمارستانی است که به شکل اصولی جمع‌آوری یا دفع نمی‌شوند.
هرچند جهان توسعه‌یافته «زباله» را با نام «طلای کثیف» می‌شناسد، اما همچنان برخی زباله‌ها حساب‌شان جداست و نباید قاطی طلاهای کثیف شوند، چون آن‌ها را کثیف می‌کنند، آن‌قدر کثیف که دیگر نمی‌توان اسم‌شان را طلا گذاشت: پسماندهای بیمارستانی یا زباله‌های عفونی.
تولیدکننده اصلی این زباله‌ها بیمارستان‌ها، کلینیک‌های پزشکی، آزمایشگاه‌ها و حتی مطب‌های پزشکی هستند. پسماندهای بیمارستانی جزو خطرناک‌ترین پسماندها شناخته می‌شوند که در صورت بروز هرگونه اختلال در روند جمع‌آوری و دفع این پسماندها، ممکن است یک معضل جدی بهداشتی در شهر به وجود بیاید.

مستقیم به‌سوی فاضلاب شهری
باعث خوشحالی است که در تبریز تعدادی زیادی بیمارستان و مرکز بهداشتی وجود دارد و آن‌طور که آمار نشان می‌دهد، مراکز درمانی و بهداشتی تبریز برای 10میلیون نفر در شمالغرب کشور و بخشی از کردستان ارائه خدمت می‌کنند. این را با گذراندن چشم از خیابان 17شهریور تبریز می‌توان به‌راحتی لمس کرد.
«بی‌خطرسازی زباله‌ها پیش از تحویل به سازمان پسماند باید یکی از تمهیدات بیمارستان‌ها باشد.»
اما برای این‌همه مرکز بهداشتی، تنها 5مرکز بی‌خطرسازی زباله وجود دارد.
فریدون بابایی اقدم، عضو شورای شهر تبریز دراین‌باره می‌گوید: «بی‌خطرسازی زباله‌ها پیش از تحویل به سازمان پسماند باید یکی از تمهیدات بیمارستان‌ها باشد.»
او  می‌گوید که هر دو نوع زباله‌های عفونی و نوک‌تیز که حاصل فعالیت‌های پزشکی و درمانی هستند باید بی‌خطرسازی شوند.
این عضو شورای شهر تبریز اعلام می‌کند: «اخیراً باخبر شدیم که زباله‌های عفونی مستقیماً به فاضلاب شهری می‌پیوندند که یک تهدید جدی برای محیط‌زیست این شهر به‌حساب می‌آید.»
او مدعی می‌شود برخی از بیمارستان‌های این شهر از دستگاه اوتوکلاو برای بی‌خطرسازی زباله‌های عفونی و از سیفتی‌باکس برای بی‌خطرسازی زباله‌های نوک‌تیز بیمارستانی استفاده نمی‌کنند.

همه‌چی آرومه!
بابایی اقدم از اداره‌کل محیط‌زیست و سازمان پسماند شهرداری تبریز می‌خواهد در این مورد جدیت به خرج بدهند: «اداره کل محیط‌زیست استان با استفاده از اهرم‌های بازدارنده‌ای که در اختیار دارد می‌تواند بیمارستان‌های خاطی را به مراجع قضایی معرفی کند .»
«کارگروه پسماند شهر تشکیل داده‌ایم و غیر از این‌ یک‌سری شرکت‌ها مجوز گرفته‌اند در حوزه بی‌خطرسازی زباله‌های بیمارستانی کار می‌کنند.»
عباس‌نژاد، معاون پایش اداره کل محیط‌زیست آذربایجان شرقی، پیش‌تر در گفتگویی گفته بود: «سال گذشته پنج بیمارستان بی‌خطرسازی را انجام نمی‌دادند که به مراجع قضایی معرفی شدند اما امروز هیچ بیمارستانی زباله‌ها را بدون بی خطرسازی رها نمی‌کند.»
همچنین علیرضا اصغری، مدیرعامل سازمان مدیریت پسماند شهرداری تبریز درباره این موضوع گفته بود: «باوجوداینکه این موضوع جزو وظایف ذاتی سازمان مدیریت پسماندهای شهری نیست ولی به علت احساس وظیفه انسانی پیگیر موضوع دفع پسماندهای عفونی در شهر و جلوگیری از تهدید علیه بهداشت عمومی و اجتماعی به این موضوع اقدام کرده است.»
فرماندار تبریز هم  می‌گوید که همه‌چیز طبق روال انجام می‌شود: «کارگروه پسماند شهر تشکیل داده‌ایم و غیرازاین‌ یک‌سری شرکت‌ها مجوز گرفته‌اند و در حوزه بی‌خطرسازی زباله‌های بیمارستانی کار می‌کنند.»

او می‌گوید اگر با بیمارستانی مواجه شدید که در این حوزه همکاری‌های لازم را ندارد و با اقداماتش محیط‌زیست را به خطر می‌اندازد، به من اطلاع بدهید.
طبق آمار موثق، 29بیمارستان در تبریز وجود دارند و علاوه بر این، بیش از 5 هزار مطب، آزمایشگاه و سایر مراکز پزشکی هم در این شهر فعالیت می‌کنند.
میزان تولید زباله‌های بیمارستانی در شهر تبریز یک هزار و 700 کیلوگرم زباله عفونی، هشت هزار و 345 کیلوگرم زباله تیز و برنده و 13 هزار و 360 کیلوگرم زباله از نوع خانگی می باشد. طبق اعلام اداره کل محیط‌زیست استان، میزان تولید زباله‌های بیمارستانی در شهر تبریز یک هزار و 700 کیلوگرم زباله عفونی، هشت هزار و 345 کیلوگرم زباله تیز و برنده و 13 هزار و 360 کیلوگرم زباله از نوع خانگی است .
زندگی در ایران با آماری از سوئیس
دکتر عاطفه مجتهدی، فعال محیط زیستی و کارشناس این حوزه، می‌گوید: «نهادهای متولی جوری آمار می‌دهند که انگار در سوئیس زندگی می‌کنیم.»
او توضیح می‌دهد: «سال گذشته در کارگروه پسماند استان مطالبه‌هایی در خصوص پسماندهای بیمارستانی مطرح و معلوم شد که استان واقعاً برنامه‌ای برای مقابله با این موضوع ندارد.»
به گفته مجتهدی، در حال حاضر یک شرکت خصوصی برای جمع‌آوری پسماندهای بیمارستانی اقدام می‌کند و ماشین آن شرکت در سطح شهر تردد دارد اما مسئله این است که پسماندها باید قبل از تحویل دادن به این شرکت بی‌خطرسازی شوند.
او می‌گوید از طرفی مسئولان ادعا می‌کنند که زباله‌های بیمارستانی در خود بیمارستان‌ها بی‌خطرسازی می‌شوند و از طرف دیگر در نزدیکی روستای اسپیران، کارگاهی برای عادی‌سازی زباله‌های بیمارستانی فعالیت می‌کند.

به عقیده این کارشناس محیط‌زیست، حتی اگر شیرابه زباله‌های بیمارستانی در سطح خیابان‌ها ریخته شود، می‌تواند به فاجعه‌ بهداشتی ختم شود.
مجتهدی اعلام می‌کند: «علاوه بر بیمارستان‌ها و کلینیک‌های رسمی، تعداد زیادی مطب پزشکی در این شهر فعالیت می‌کنند که آن‌ها هم زباله‌های بیمارستانی تولید می‌کنند اما به نظر می‌رسد متولیان امر نمی‌توانند همه کلینیک‌ها را پوشش بدهند.»
به عقیده این کارشناس محیط زیست، حتی اگر شیرابه زباله‌های بیمارستانی در سطح خیابان‌ها ریخته شود، می‌تواند به فاجعه‌های بهداشتی ختم شود.
به گفته او، در قانون پسماندهای کشور موضوع پسماندهای بیمارستانی بر عهده علوم پزشکی است اما در استان ما زمانی که دیدند این موضوع واقعاً «بی‌صاحب» مانده، به یک اقدام مشارکتی تبدیل کردند.
شهروندانی که حوالی بیمارستان‌ها خانه دارند و آنجا زندگی می‌کنند، می‌دانند که چه میزان از زباله‌های بیمارستانی قاطی زباله‌های معمولی می‌شوند. علاوه بر این اگر روزی به کوه‌های زباله که در حوالی شهر قرارگرفته‌اند بروید و با زباله‌گردها معاشرتی داشته باشید، آن‌ها به شما می‌گویند که سرنگ، تیغ جراحی، دستکش و بانداژهای آغشته به خون و عفونت کنار پسماندهای خانگی، چیزی است که هرروز با آن مواجه می‌شوند.
وضعیت تبریز در مورد زباله‌های بیمارستانی، مشتی نمونه خروار است، آماری که مسئولان وزارت بهداشت و سازمان حفاظت محیط‌زیست از حجم زباله‌های بیمارستانی کشور ارائه می‌کنند، حدود 400 تن در روز است. یعنی 400گلوله که به سمت سلامتی آدم‌ها شلیک می‌شود. مسئولان باید هرچه زودتر بیمارستان‌ها را خلع سلاح کنند.





نظرات شما

ارسال دیدگاه

Protected by FormShield

ساير مطالب

ضرورت توجه مسئولین به اصول پرورشی به نسبت آموزشی در مدارس

رونق تولید گره‌گشای موانع اقتصادی/بسیج عمومی لازمه عبور ازتنگناها

زمستان در بهار آذربایجان شرقی

فضیلت و اعمال شب «نیمه شعبان»

روی دیگر سکه بارش ها در بخش کشاورزی آذربایجان شرقی

غذای مهابادی ها بهاری شد

دریاچه ارومیه از کما خارج شد

عطش مصرف گرایی و زندگی لاکچری

احرار: علاقه به کار سبب می شود گذر زمان را حس نکنم

«میرگاسه» فردوس چشمه سارهای کوهستان

حداقل یک بار در عمرتان این روستا را ببینید

افزایش قیمت نان و کمبود پول خرد در خلخال دردساز شد

از بی کرانه های صخره ای کندوان تا کرانه های داکوتا و کاپادوک

مجموعه کردشت جاذبه هنری و تاریخی از معماری ایرانی در جلفا

چشمه ای که آبش ترش است!

خوب و بدهای آذربایجان شرقی در سال 97

جاذبه‌های اردبیل در یک نگاه

انتقال زندان به خارج شهر؛ مطالبه بی پاسخ شهروندان تبریزی

یادی از شهدای 27 دی‌ماه دانشگاه تبریز

علائم مسمومیت الکلی چیست؟

پویش «نه به مواد مخدر» در مرند راه اندازی شد

نفس های تنگ طبیعت

بایسته های «خانه تکانی» برای گذر به سال نو

داغ گرانی بر آجیل تبریز

107هزار بال پرنده سرشماری شد/ آذربایجان غربی بهشت پرندگان ایران

جای خالی مادر

رویایی به رنگ سبز درمتن حاشیه شهر/فقر حاشیه شهر تبریز از فضای سبز

سرطان در کمین اردبیلی ها

قطعه سازان زیر چرخ خودروسازان

مهدتمدن:خداوند تنها نقاش قهار دنیاست

حال ما خوب است، اما تو باور نکن

آب بهترین نوشیدنی صبحگاهی است

نوستالوژی 75 سال گردش چرخ های دوچرخه در میاندوآب

روزی که تبریز غرق در خون بود/ 29بهمن آغازی بر فرجام رژیم ستمشاهی

درمان تنبلی و علل آن

پروژه 30روزه، 30ساله شد!

آذرتیتر: چهل بهمن و شکوه پابرجا

شکوه پایان 35 سال چشم انتظاری

بیشترین سدهای ساخته شده کشور در آذربایجان شرقی

روزنامه صائب تبریز:صادرات مواد غذایی و مقوله حفظ امنیت غذایی

توسعه مویرگی شریان برق تا روستاهای دورافتاده

بهار در زمستان تبریز/ نوستالژی دیوارهای برفی وسط کوچه ها

سوسوی کم نور فتیله بافی در کشور/هوجقان روستای صنعتی باقی می ماند

حماسه 2 بهمن ارومیه؛ مسجدی که به توپ بسته شد

قلم های بیدار

پول می‌گیرم فاتحه می‌خوانم

کودک ‌همسری، نمود تاخر فرهنگی

جامعه تلگرامی، جوانان و افکار عمومی

توانمندی های “به درد نخور” در سازمان رسانه ای

مرند صاحب ورزشگاه نشد/ پروژه ای که بعد از 12 سال به سرانجام نرسید